Entri heartless tu sebenarnya ditulis apabila aku terkenangkan seorang kawan.
Yes, dia hearless.
Kalau dia baca macam mana?
Well... 'dia' kat sini bukan merujuk kepada seorang tapi ramai...
Aku malas nak pakai dia orang,
sebab dia orang tu memang orang.Senget sekejap.
Heartless tu kalau ditanya maksud dia menurut kamus aku adalah hati kering.
Hati kering.
Macam mana hati kering tu? Macam hati kalau bubuh dalam oven pun tak rasa apa-apa.
Bubuh dalam peti ais pun tak rasa apa-apa. Padahal masa duduk dalam oven tu menangis je pon. Bila bubuh dalam peti sejuk menggigil je pon.
Eh, bosan doww dengan orang heartless ni.
Bosan betul. Serius bosan.Bosan. Bosan. Bosan.
Bosan. Bosan. Bosan.
Contohlah... benda yang kita rasa penting bagi kita tapi dia boleh heartless senyap.
Dan kita pun terfikir satu perkara aku bukan penting sangat.
Bercakap dengan dia macam cakap sorang-sorang. Aku rasa dia memang heartless.
Orang heartless ni dia nampak aje apa yang berlaku. Dia tahu je apa yang berlaku.
Tapi, dia buat dia tak nampak dan dia tak tahu.
Bengang sekejap. Yes, aku bengang dengan orang heartless ni.
Nak berkawan. Tapi tak reti nak layan kawan.
Nak berkasih tapi tak reti nak layan kekasih.
Eeeee.... ayat last tu toing2 kena dekat orang sekitar aku. Dan tak nafikan aku tengok pon aku tertekan.
Do I care?
Do I care?
Or...
ayat best sikit...
Ada aku kisah?
So,what?
Apa nak jadi,jadi.
Ko punya pasal, apehal pulak aku nak kisah?
Tapi, kena ingatlah, kita boleh buat heartless dengan orang. Satu hari nanti tak mungkin kita akan terlepas dari orang pulak buat heartless dengan kita. Masa tu, aku boleh bilang,
lu punya pasal la ! Apa pasal wa nak kena amik tahu.
Masa tu baru sedar, ah... aku tak jumpa lagi kawan macam ni.
Kawan macam sekarang tak sama macam kawan dulu.
Hahahahahahahahahahahahhaha
Hahahahahahahahahahahahahhaha
Baru rasa kan macam mana aku terasa. Masa tu aku nak gelak kuat-kuat. Yes laughing is better than crying alone.

